تا کی تو مرا تنها می خواهی

تا کی تو مرا تنها می خواهی
آشفته در این دنیا می خواهی

گفتم که تو را ، تنها می خواهم
دیدم که مرا ، تنها می خواهی

چون در نظرم ، بگذشته آید ،
یادِ رخِ تو ، جانم فرساید

آن شب که در آن ، بزم شبانه ،
من بودم و تو ، شمع و پروانه

پیمان وفا ، بستیم و گفتی :
کو شاهدِ ما ؟ گفتم : پیمانه

دارم به نظر ، آن روز و شب ها
کز شادیِ دل ، در باغ و صحرا ،

تو دلبر و من ، دلداده بودم
در پای تو سر ، بنهاده بودم

گاهی به برِ ، گل ها بنشستی
خوشتر ز بهار ، آنجا بنشستی

چیدی ز چمن ، گل دانه دانه ،
بر سر بزدی ، گل را چون شانه ،

خواندی برِ من ، ز عاشقی ترانه
گفتم برِ تو ، ز دلبری فسانه ،

بی من ، تو گهی ، تنها بنشستی
رفتی و گره ، بر سبزه بستی

بودی به صفا ، ای نوگلِ من
چون سبزه و گل ، در باغ هستی

عهد تو و من ، ای رهزن دل
کز من نشوی هرگز تو غافل

بردی تو کنون ، عهد خود از یاد
من ماندم و غم ، امّا چه حاصل