علی ای همــای رحمت، تو چه آیتی خــدا را        که به ما سوا فکـــندی ، همه ســـایه هما را

 دل اگر خدا شنـاسی ، همه در رخ عـلی بین        به عــلی شناخـــتم من ، به خدا قســم خدا را

به خدا که در دو عالم ، اثر از فـنـا نباشـــــد        چو عــلی گرفته باشد ، ســر چشــمــه بقا را

مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ        به شرار قــــهر سوزد ، همه جان ما سوا را

برو ای گـدای مسکین ، در خانه عـــلی زن        که نگـــین پادشـاهی ، دهــــد از کــرم گدا را

به جز از عـلی که گوید،به پسـرکه قاتل من        چو اســیر توست اکنون، به اســیر کن مدارا

به جز از عـــلی که آرد ،پسری ابوالعجـایب        که عــلم کــند به عـالم،  شهـــدای کربـــلا را

چو به دوست عهد بندد ، زمیان پاکبـــــازان        چو عــلی که میــــتواند ، که بسر برد وفـا را

نه خدا توانمش خواند نه بشـر توانمش گفت        متحیـّـرم چه نامم ، شه ملک لا فـــــتی را را

به دو چشم خونفشانم هـله ای نســیم رحمت        که ز کوی او غبـــاری،  به من آر ، توتیا را

به امیـــــد آنکه شـــاید برســد به خاک پایت        چه پیامــها سپردم ، هـمه سـوز دل صـــبا را

چو توئی قضای گردان،به دعای مســتمندان        که ز جان مــا بگــردان ، ره آفت قـضـــــا را

چه زنم چو نــای هرد م، زنوای شوق او دم        که لسـان غـیب خوشـتر، بنــــوازد این نوا را

"همه شب درین امیدمم که نسیم صبحگاهی        به پیــــــام آشــــنائی ، بنـــوازد آشــــــنا را"